Cadillac Marszałka

Luksusowy, wykonany na specjalne zamówienie w Stanach Zjednoczonych, wyposażony w zestaw niespotykanych jak na owe czasy zabezpieczeń oraz szereg osobistych udogodnień, z których jego główny odbiorca nie zdążył ostatecznie skorzystać – Cadillac 355D Series 30 Fleetwood 7 Passengers Limousine, ostatni samochód Marszałka Józefa Piłsudskiego pozostający w zbiorach stołecznego Muzeum Techniki i Przemysłu Naczelnej Organizacji Technicznej został odrestaurowany z inicjatywy Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego i oficjalnie zaprezentowany podczas tegorocznych obchodów Święta Niepodległości. Historia pojazdu, którego zakup miał pozwolić sprostać potrzebom podupadającego na zdrowiu Marszałka jest niezwykle ciekawa i złożona. Sprowadzony do Warszawy w marcu 1935 r., różnił się od wersji seryjnej wyższą kabiną oraz specjalnymi uchwytami ułatwiającymi wsiadanie, jak również licznymi dodatkami do i tak bogatego już wyposażenia, z którego warto wymienić m.in. elektryczne ogrzewanie kabiny, podświetlane stopnie, zapalniczki i wycieraczki elektryczne, telefon do kierowcy z obu stron tylniego siedzenia czy kontakty z przenośnymi lampkami w kabinie pasażerskiej. Samochód został lekko opancerzony – we wszystkich oknach zamontowano kuloodporne szyby o grubości 2,5 cm, w drzwiach i w pasie tylnym  oraz w nadkolach od strony kabiny znalazły się blachy pancerne o grubości 1 cm. Ostateczny odbiór Cadillaca 355D w Warszawie zbiegł się w czasie z pogorszeniem stanu zdrowia Józefa Piłsudskiego, które wkrótce trwale uniemożliwiło mu podróżowanie. Według relacji kpt. Mariana Brodzisza, Marszałek miał okazję obejrzeć nowy wóz tylko jeden raz, podczas nieplanowanego pokazu na podwórzu Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych w Alejach Ujazdowskich. Po jego śmierci samochód przez krótki czas dalej służył rodzinie Piłsudskich, aby następnie być wykorzystywanym przez kolejnych  przedstawicieli administracji rządowej. Czytaj dalej

Opublikowano Bez kategorii | Skomentuj

POLSCY KOMANDOSI UDERZĄ PIERWSI

Siły Odpowiedzi NATO (NATO Response Force, NRF) to pozostające w stałej gotowości, wydzielone oddziały sił zbrojnych NATO, których zadaniem jest szybka reakcja w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa państw członkowskich Sojuszu. Projekt powołania takiej formacji wojsk operacyjnych przedstawiono na szczycie NATO w Pradze w 2002 roku. Komponent Operacji Specjalnych (Special Operations Component, SOC) jest doraźnie wydzielany ze struktur sił specjalnych konkretnych państw i kierowany, do określonych operacji, zgodnie z mandatem NRF. Od nowego roku to polscy komandosi będą w pełnej gotowości bojowej w ramach Sił Odpowiedzi NATO. Całoroczny dyżur w składzie komponentu sił specjalnych będą pełniły wydzielone zespoły, nad którymi pieczę będą sprawowali polscy dowódcy z krakowskiego Centrum Operacji Specjalnych. Komponent wojsk specjalnych w 75 proc. będzie składał się z Polaków. Razem z nami służyć w nim będą żołnierze wojsk specjalnych z Chorwacji, Estonii, Holandii, Litwy, Norwegii, Słowacji, Turcji i Węgier. Do całorocznego dyżuru wystawione zostaną trzy polskie zespoły bojowe: lądowy (Jednostka Wojskowa Komandosów), morski (FORMOZA) i powietrzny (7. eskadra działań specjalnych). Znaczne siły wydzielą także komandosi z jednostek Nil oraz Agat. Pozostałe dwa zespoły bojowe utworzą Holendrzy i Litwini. Obecnie trwają ostatnie ćwiczenia dowódczo – sztabowe całego zestawu Sił Odpowiedzi NATO, przejmującego dyżur w 2015 roku. W ćwiczeniach pod kryptonimem Trident Juncture 2014 bierze udział natowskie Dowództwo Sił Połączonych z Neapolu oraz wszystkie dowództwa komponentów Sił Odpowiedzi NATO wystawione do przyszłorocznego dyżuru bojowego. Scenariusz ćwiczenia przewiduje podjęcie działań militarnych NATO na rzecz jednego z państw członkowskich, zaatakowanego przez agresora. W Krakowie ćwiczy teraz Dowództwo Komponentu Operacji Specjalnych (SOCC). Poza Polakami oraz ich sojusznikami, w stolicy Małopolski znajdują się przedstawiciele Dowództwa Operacji Specjalnych NATO, Dowództwa Operacji Specjalnych USA w Europie, Połączonego Centrum Działań Bojowych, zespoły łącznikowe z poszczególnych komponentów NRF, polscy żołnierze z centrów podporządkowanych Dowództwu Operacyjnemu Rodzajów Sił Zbrojnych, żołnierze Centralnej Grupy Działań Psychologicznych (Bydgoszcz), Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych (Kielce) oraz Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

Opublikowano Bez kategorii | Skomentuj

Zabytki wojskowe – Komenda Portu Wojennego w Gdyni

Powstanie zespołu Dowództwa Floty i Centrum Wykszkolenia Specjalistów Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej było ściśle związane z budową portu wojennego. Zdecydowano o budowie okazałego, zaprojektowanego z dużym rozmachem, wielofunkcyjnego kompleksu. Autorem ukończonego w 1924 r. projektu był architekt Marian Lalewicz, profesor Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Projekt kompleksu koszarowego przewidywał budowę gmachu Dowództwa Floty, stołówkę i świetlicę marynarską, łaźnię koszarową, budynek bramny, domy mieszkalne dla oficerów i podoficerów, Dom Dowódcy Floty, gmach Komendy Centrum wyszkolenia Specjalistów Floty, szpital morski i blok szkoleniowy. Powstał zespół obiektów o wybitnych wartościach architektoniczno – urbanistycznych, geometrycznie wzorowany na promienistych założeniach urbanistyki francuskiej. W 1926 r. z Pucka do Gdyni przeniesiono Komendę Portu Wojennego. Budynek bramny zwany „Trzy bramy” stanowi wizytówkę zespołu. Jest usytuowany wzdłuż głównej osi placu, do którego przylega brama wjazdowa. Środkowa brama prowadzi na dziedziniec przed budynkiem dowództwa, spinając w klamry przestrzenne cały układ architektoniczny. Wiodącym osiom kompozycyjnym podporządkowane zostały wysokie, arkadowe przeloty bramne, nawiązujące do geometrycznej, trójosiowej kompozycji oksywskiej. Na ścianach bramy odtworzono napis: „Z dniem 28 listopada 1918 roku rozkazuję utworzyć Marynarkę Polską” Józef Piłsudski – Warszawa 28.11.1918.

Opublikowano Bez kategorii | Skomentuj

Opublikowano Bez kategorii | Skomentuj

ŚWIĘTO ORDERU WOJENNEGO VIRTUTI MILITARI

Order Wojenny Virtuti Militari, to najwyższe i najstarsze polskie odznaczenie przyznawane za bohaterską postawę na polu walki. Został ustanowiony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego 22 czerwca 1792 roku. Po pierwszym większym zwycięstwie w wojnie polsko-rosyjskiej przeciwko konfederacji targowickiej, w obronie Konstytucji 3 Maja, pod Zieleńcami (18 czerwca 1792), dowodzący w niej królewski bratanek książę Józef Poniatowski poprosił stryja o specjalne odznaczenie dla żołnierzy. Pierwsze ordery nadano wraz z ustanowieniem odznaczenia, 22 czerwca. Wręczono je 25 czerwca w Ostrogu nad Horyniem na Wołyniu, w miejscu stacjonowania polskich oddziałów. Sejm uchwałą z 1919 roku ustanowił święto Orderu Virtuti Militari na 3 maja, a w 1933 roku przeniósł je na 11 listopada, co obowiązuje do chwili obecnej.

W 2001 roku swoją działalność rozpoczął Klub Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari jako ogólonopolska organizacja społeczna zrzeszająca kombatantów wszystkich frontów II wojny światowej uhonorowanych Orderem. Już w pierwszych miesiącach działalności do Klubu VM zgłosiło się ponad 400 kombatantów, a w roku 2006 Klub VM liczył już ok. 600 członków. Klub VM prowadzi działalność we współpracy z Ministerstwem Obrony Narodowej oraz jednostkami i instytucjami resortu. Oprócz przedsięwzięć o charakterze patriotyczno-historyczno-edukacyjnym Klub VM realizuje zadania z zakresu spraw socjalnych obejmując bezpośrednią opieką kombatantów. Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari biorą także aktywny udział w uroczystościach oraz spotkaniach z kadrą Wojska Polskiego oraz młodzieżą szkolną. Spotkania takie mijają zawsze w atmosferze wzruszeń i poczuciu ich wyjątkowości. Zapadają w serca i umysły uczestników jako wyjątkowa i niepowtarzalna lekcja żywej historii.

Opublikowano Bez kategorii | Skomentuj